Dobrowolski Augustyn († 1665), cysters paradyski. Wskutek rozproszenia archiwum klasztoru w Paradyżu nie znamy imion jego rodziców, nie wiemy, gdzie i kiedy się urodził ani w którym roku wstąpił do klasztoru. Musiał odbyć poważne studia prawnicze, gdyż uzyskał tytuł notariusza »imperiali auctoritate«. W zgromadzeniu piastował jakiś czas urząd prowizora (1645), już przedtem zaś i później z przerwami był przeorem, z którym to tytułem występował w l. 1642, 1647–8, 1652, wreszcie od r. 1662 do śmierci, która nastąpiła 15 VIII 1665.
Łukaszewicz oglądał w r. 1829 (zapewne w Paradyżu) dwa wielkie kancjonały ręką D-go spisane na pergaminie, ozdobione wspaniałymi inicjałami. Biblioteka zaś hr. Raczyńskich w Rogalinie posiada dwa kopiarze, czyli odpisy przywilejów klasztoru paradyskiego też z jego ręki; pracę tę miał wykonać około r. 1650; każdy z dokumentów pierwszego z tych zbiorów uwierzytelnił notarialnie. Drugi kopiariusz rogaliński zawiera obok dokumentów krótką historię Paradyża. W późniejszych latach sprawowanie urzędu przeora dawało mu wiele pracy pod rządami opatów komendataryjnych: Jana Leszczyńskiego (1649–1651), który był zarazem biskupem kijowskim, Jana Smoleńskiego (1651 i nast.), Stefana Wierzbowskiego, bpa poznańskiego (1653–1664), wreszcie Zygmunta Czyżowskiego, sufragana płockiego (1664–1667), którzy, dbając jedynie o część dochodów z opactwa przypadającą im, na przeora zdawali cały zarząd klasztorem i rozległymi dobrami jego. Pomimo to w tych czasach D. wydawał wiele dzieł teologicznych i ascetycznych. Są to: Septem sacrae phialae coronatae, seu praxes septem altaria privilegiata visitandi (Romae 1657); dziełko to wydał D. podczas podróży czy pielgrzymki do Rzymu i dedykował tamże 28 VIII Kacprowi Matthaei, kardynałowi protektorowi Polski, Paradisus eucharisticus in Paradiso Mariano S. O. Cist. plantatus (bez miejsca druku, z trzema rycinami, drukowany, być może, w Belgii 1652); Semina Paradisi florigera (1664); Thermae animarum ex floribus seminum Paradisi deductae (1664); dwa ostanie dzieła tworzą razem całość i pomimo dziwacznego tytułu stanowią poważne traktaty teologiczne.
Zachował się w paradyskim klasztorze (gdzie obecnie seminarium nauczycielskie) portret olejny D-go, nieznanego malarza, odtworzony w dziele Warmińskiego o Paradyżu.
Biernacki C, autor artykułu o D-m, wydanego w Enc. Org., mylnie daje mu imię Stanisława, podobnie jak Łukaszewicz, który zapewne zaczerpnął swe wiadomości z Enc. Org.; Warmiński T., Urkundliche Geschichte des ehemaligen Cistercienser-Klosters zu Paradies, Meseritz 1886, 25, 26, 28, 30, 33, 35–9, 42–4, 51–7, 129, 307; Łukaszewicz J., Krótki opis historyczny kościołów w dawnej diecezji poznańskiej, P. 1859, II 395; Brosig A., Materiały do historii sztuki wielkopolskiej, P. 1934, 248; Estr. XV 265. – Arch. Państw. w Poznaniu, Paradyż, C. 46; Inscript. Posn. 1642, II 265; 1645, I 761; 1189; 1648, I 415; B. hr. Raczyńskich w P., dok. pergam., nr 220 (1662); B. hr. Raczyńskich w Rogalinie, Libri privilegiorum monasterii Paradisiensis A et B.
O. Józafat Ostrowski O. S. B.